Falsifikovana prošlost ili zaboravljena istina? Teze koje izazivaju polemike

Savremeni nemački autori, mahom lingvisti i istoričari Kamajer, Depen,Gajze, Ilig,Toper…u svojim delima bave se analizom srednjovekovnih dokumenata, nastalih pod okriljem rimokatoličke crkve u vreme renesanse, s koji su danas dokazani kao falsifikati.

Ovde treba pomenuti, jer ima svoje protivnike koji mu osporavaju autentičnost, i naš “ Ljetopis popa Dukljanina”, kome se prigovara kada je nastao ali i da su mu smisleno dopisani delovi u nekoj od  “rimokatoličkih manastirsko-jezičkih laboratorija”.

Istorija prikazuje našu civilizaciju u vremenskom kontinuitetu, po prostom redosledu smenjivanja epoha i pojedinaca, iako oni mogu realno da budu paralelni ili retroaktivni  čak naknadno ubačeni. Upravo, ova poslednja istorijska matrica, uz promenu terminologije, najlakši je i načešći oblik falsifikovanja istorije, vršen u brojnim srednjevekovnim manastirma katoličke crkve u Evropi.

“STAROGRČKI” JE CINCARSKI JEZIK

“Starogrčki” jezik preveden je sa arapskog, tek u 13-om/14-om veku i očigledno je konstruisan iz 24 dijalekta. Nije ni čudo, što švajcaraski naučnik Fister kaže, da je “grčki” star jedva 450 godina, jer im je i prva država stvorena tek u 19 veku! Milan Budimir je takođe zastupao tezu, da je takozvani “starogrčki” (koji je ustvari cincarski) dobrano iskonstruisan, a tekstovi često falsifikovani. On je davnih dana utvrdio, da se “starogrčki” bazira na srpskim dijalektima koji se u lingvistici nazivaju pelaški jezik, jer pripada prejelinskim Pelastima ili antičkim Srbima.

LATINSKI JEZIK - jezik šarlatana

Latinski jezik je konstruisan između 10-og i12-og do 16-og veka i predstalja veštački jezički inženjering, sa „ručnim radom“ rimokatoličke crkve. Naime, desetine rimo katoličkih manastira organizovano su radili na uspostavljanju novog globalnog jezika rimokatoličke dominacije. Zatim, su na taj jezik rađeni “prepisi” navodnih “grčkih” i “vizantijskih” rukopisa, prilagođeni ideologiji renesanse i humanizma, pa se tako danas prema tome mogu lako razotkriti. Otuda je Miler, još 1814 godine za latinski rekao, da je jezik šarlatana, korišćen za bogosluženje, trgovinu i međusobnu komunikaciju.

Dominacijom nad Britanijom u 12 veku, nametnut je Anglosaksoncima veštački latinski jezik, tako da današnji engleski rečnik sadrži 70% latinskog srednjevekovnog izmišljenog vokabulara. Taj jezik se zvao “lingua franca”,  a konstruisan je tako, što su preuzete  reči i koreni iz okruženja, od kojih je 90% srpskih (“slovenskih”). U spisima iz 9 i 10 veka provejava renesansni duh, a do preloma 17 u 18 vek, vidno se u tekstovima mešaju ćirilična i latinična slova! Postoji 13 istih slova u ćirilici i latinici, od 30 ukupno, ali ako to upredimo sa engleskim alfabetom od 24 slova, onda je to više od 50 posto!

Prve Biblije, „stvorene su“ u doba renesanse u raznim varijantama. Štampane su tek u 17-om a doterane u 18-om i 19-om veku. Ni danas se ne zna koja je od tih verzija pravoverna. Čuvena Ulfilina Biblija iz 4-og veka,  prema ovim autorima je čist falsifikat, stvoren početkom 17-og veka, a jezik navodno “gotski” nije ni postojao, jer je nađeno svega 80 “gotskih” reči u toj Bibliji. Izmišljeni Goti su samo drugo ime za Gete, koji su Sarbati, kao i Germani, pa je to ujedno i odgovor na pitanje Topera u “Falsifikatima istorije”: Kako to, da od Germana nije ostao nikakav trag?

Svi pomenuti autori tvrde, da rimokatolička crkva postoji tek od 12 veka a da su prve pape bile  u 12/13 veku u Avinjonu, čiji je prvi biskup bio od Balšića. To se prikriva Avinjonskim “ropstvom papa”. Tek u 14 veku prelaze u Rim, koji tada ima samo 60 000 stanovnika a stara rimska upravna zgrada je naknadnim dodavanjem kupole postala crkva svetog Petra u 16-om/17-om veku. Pape su otkopavale Rim, ali, nijedan pisani dokument pre 12 veka nije verodostojan. Prema tome, poklon cara Stojana alias Konstantina i njegove majke Jelene crkvi sv. Petra u Rimu je falsifikat. Zapisi između 12-og i 17-og veka u 80% slučajeva, takođe predstavljaju bezobrazne prepise, dopise i izmišljotine.

Delo KONSTANTINA PORFIROGENITA - primer uspešnih falsifikata

Istorija Hrvata falsifikat napravljen u Vatikanu

Konstantin Porfirogenit i njegovo delo, označeni su kao falsifikat sa početka 17-og veka a Mavro Orbini se tek nešto malo više smatra verodostojnim, ali i primerom kako se falsifikuje istorija. Otuda, postavlja se pitanje zašto Orbini ne zna za Porfirogenita, a takođe, nigde ne pominje Turke? Odgovor na prvo pitanje je jednostavan, Porfirogenit je falsifikovan posle Orbinija i njegovog “Kraljevstva Slovena“ (Nikolić). Ali, da li su i Turci nastali tek posle Orbinija? Pogotovo što nema džamija kao materijalnih dokaza. Izgleda da jesu, sudeći po Nikolićevom tumačenju semantike naziva Turci, od imena Tireni, Etrurci, Tirci, odakle je  nastalo ime Turci za Rašane (“Tračane”) Helma i M. Azije koji su primili islam.

Interesantno je, da autori izričito insistiraju, da ne postoje nikakvi dokazi o Velikoj seobi naroda kao ni o postojanju Karolinga i Merovinga, a to znači ni Karla Velikog i naroda njegovog carstva, što je detaljno obradio M. Nikolić u knjizi “Karlo Veliki nije postojao”. Dokumenti, koji se smatraju relativno nefalsifikovanim, potiču tek iz štampane istorije od 1460. godine i vremena Gutenberga, koja je vremenski, po svoj prilici mlađa dva veka.

Svi ispitivači tvrde, da je naziv “Sloveni”  nastao  uporedo sa imenom “Sklaveni”  krajem 16-og veka. Ušao je u upotrebu sa Orbinijem, a zvanično u nauci tek u 19-om veku. Pogrdni izrazi, koji se odnose na Srbe, “Slovene”, kao što su Sklaveni, Servi, Vandali, Pagani (pogani) ili Tribali, bukvalno su  izmišljotina rimokatoličke crkve u kasnom srednjem veku, koja je tada počela da se širi na okolne narode. Jezičkim i istorijskim izmišljotinama, uz inferioran odnos, prema pre svega srpskim (“slovenskim”) narodima, rimo katolička crkva je ostvarila dominaciju u Evropi, a svi ispitivači falsifikovane (zvanične) istorije smatraju, da se rimokatolička crkva konsolidovala tek u 17-om/18-om veku.

Za antičke ličnosti i autore, kao što su Cezar, Tacit, Euzebije, Polibije… dokazano je, da su svi njihovi radovi trećeredni i trećerazredni falsifikati. Povod za ova istraživanja, savremeni engleski, nemački i francuski autori su našli kod Isaka Njutna, naučnika iz 16 veka, koji je u svojoj hronologiji izneo tvrdnju, da hrišćanstvu nedostaje 500 godina a da su “Grci” uvedeni u istoriju 500 godina ranije prema njegovom proračunu. Dakle, pojavu “Grka”, treba računati u prvom veku posle Hrista. Oni dalje tvrde, da je vrlo teško odrediti precizan kalendar, posebno za poslednja tri milenijuma. Njihov generalni zaključak jeste, da je istorija skoro do 19-og veka skroz na skroz falsifikovana.

Tako, danas imamo kastrirani engleski jezik, koji je umrtvljen time što je pretvoren u netvorben, da bi se ponovo dobio “lingua franca” kao jezik celog sveta. Kroz istoriju, društvene “elite” su uglavnom bile polupismene, pa je tako i francuski jezik nastao na osnovu najudaljenijeg galskog dijalekta iz okoline Pariza, koji je rimokatolička crkva i “elita” izabrala, jer im je tako odgovaralo. Osim toga, mora se napomenuti, da sve romanske crkve izvorno  nisu hrišćanske!

Primogenost srpskog jezika i crkve

Što se Srba tiče, odavno je primećeno, da je srpski jezik stariji i od “grčkog” i od “latinskog”, da u suštini ne postoje tri jezičke grane, jer su se “germanski” jezici izdvojili iz srpskih alijas “slovenskih” u drugom i prvom milenijumu (Svadeš), a romanski jezici su drastično preslojeni od strane veštačkog latinskog koji je dobrim delom uništio sve stare dijalekte. Sve veštačke intervencije (standarizacije, pravopisi…) napravili su pravi cirkus i haos u jezicima, jer oduvek potiču od „elita“, koje su redovno preuređivale jezik i istoriju prema svojim ideologijama.

Treba da znamo da je srpski jezik kao i crkva primogen, a svi ostali evropski jezici, uključujući i “slovenske”, izvorno, samo njegovi dijalekti. Naravno, nestajanje srpskog jezika i ćirilice predstavlja gubljenje identiteta, ali, što je još mnogo gore, to znači i odricanje od sopstvene primarne genetike u kojoj su jezik i  pismo urođeni, kako tvrde Čomski i Pešić. Otuda je razumljiv trud Zapada da Srbima promeni genetski kod.

Jelena Radojković i Slobodan M. Filipović

IZVOR: Centar akademske reči

Priredio: Igor Rems