Crna Gora značajno iza Srbije po minimalcu: Veće plate se ne stvaraju demagogijom i ideološkim podjelama, već privredom, fabrikama i putevima

Evrostat: minimalna zarada u Srbiji 743 evra, u Crnoj Gori 670; Srbija napredovala pet mjesta kada se zarade uporede po standardu kupovne moći

Crna Gora je i u drugoj polovini 2026. godine ostala među evropskim zemljama sa bruto minimalnom zaradom nižom od 1.000 evra, pokazuju podaci Evrostata za jul. Prema metodologiji evropske statističke službe, uporedivi iznos minimalne zarade u Crnoj Gori iznosi 670 evra, dok je u Srbiji 743 evra, piše "DAN".

To znači da je minimalna zarada u Srbiji za 73 evra veća nego u Crnoj Gori, dok je Sjeverna Makedonija sa 624 evra ispod obje države.

Hrvatska je, sa minimalnom zaradom od 1.050 evra, već prešla granicu od 1.000 evra.

Posebno je interesantan podatak kada se nominalni iznosi prilagode razlikama u troškovima života, odnosno kada se zarade posmatraju kroz standard kupovne moći (PPS).

Prema tom pokazatelju, Srbija ima 1.094 PPS, dok se Crna Gora, prema podacima iz ove analize, nalazi ispod Srbije. Srbija je po kupovnoj moći minimalne zarade ispred čak sedam država članica Evropske unije, među kojima su Malta, Slovačka, Mađarska i Češka.

To je važan pokazatelj jer nominalni iznos plate sam po sebi ne govori koliko građani zaista mogu da kupe za svoj novac.

Srbija napravila značajan skok
Kada se uporede rang-liste prema nominalnoj minimalnoj zaradi i prema kupovnoj moći, Srbija je napravila značajan pomak.

Prema podacima Evrostata, Srbija je napredovala pet pozicija kada se minimalne zarade porede prema PPS-u.

Još veći skok napravile su Rumunija i Sjeverna Makedonija. Rumunija je sa 20. napredovala na 12. mjesto, dok je Sjeverna Makedonija sa 24. došla na 16. poziciju.

Hrvatska i Bugarska napredovale su po tri mjesta.

Ovi podaci pokazuju da se položaj država značajno mijenja kada se u obzir uzme realna kupovna moć, a ne samo broj evra ispisan na platnoj listi.

Crna Gora bez povećanja minimalca
Za razliku od osam evropskih država koje su između januara i jula ove godine povećale minimalne zarade, Crna Gora nije mijenjala iznos koji Evrostat koristi za međunarodno poređenje.

Minimalne zarade su u tom periodu povećane u Sjevernoj Makedoniji za 6,9 odsto, Rumuniji i Estoniji po 6,8 odsto, Belgiji 5,8, Grčkoj 4,5, Luksemburgu 2,5, Francuskoj 2,4 i Holandiji 1,9 odsto.

Istovremeno, inflacija u evrozoni između januara i jula iznosila je 3,2 odsto, što znači da su radnici u zemljama u kojima zarade nijesu rasle realno gubili dio kupovne moći.

Kod Crne Gore treba imati u vidu specifičnost metodologije. Pošto nacionalna minimalna zarada nije propisana u bruto iznosu, Evrostat neto iznos preračunava u bruto kako bi podaci bili uporedivi sa drugim evropskim državama.

Na vrhu Luksemburg, iza njega Irska, Njemačka, Holandija i Belgija
Najviši nominalni minimalac u Evropi ima Luksemburg, gdje u julu iznosi 2.771 evro.

Slijede Irska sa 2.391, Njemačka sa 2.343, Holandija sa 2.338 i Belgija sa 2.234 evra.

Francuska je na 1.867 evra.

U srednjoj grupi su Slovenija sa 1.482, Španija sa 1.425, Litvanija sa 1.153, Poljska sa 1.119, Kipar sa 1.088, Grčka i Portugal sa po 1.073 i Hrvatska sa 1.050 evra.

Na drugom kraju liste nalaze se Ukrajina sa 169 i Moldavija sa 313 evra, dok ostale zemlje imaju minimalnu zaradu iznad 500 evra.

Od zemalja kandidata za članstvo u EU, Srbija je sa 743 evra iznad Crne Gore, Sjeverne Makedonije i Turske prema prikazanim nominalnim iznosima.

Kupovna moć mijenja sliku
Kada se minimalne zarade pretvore u PPS, razlike među evropskim zemljama postaju znatno manje.

Na vrhu je Njemačka sa 2.164 PPS, zatim Luksemburg sa 2.108, Holandija sa 2.023, Belgija sa 1.922 i Irska sa 1.756 PPS.

Francuska, Slovenija, Španija i Poljska takođe imaju više od 1.500 PPS.

Srbija se sa 1.094 PPS nalazi ispred sedam država članica EU. Sjeverna Makedonija je još bolje plasirana sa 1.142 PPS.

Taj podatak je posebno važan za zemlje regiona, jer pokazuje da članstvo u EU samo po sebi ne znači automatski i veću realnu kupovnu moć najnižih zarada.

Srbija više nije samo priča o minimalnoj zaradi
Ako se ovi podaci posmatraju šire, izvan same rang-liste minimalnih zarada, Srbija se poslednjih godina izdvaja i po ekonomskoj dinamici.

Umjesto da se ekonomska politika svodi samo na raspravu o tome koliko iznosi minimalac, Crna Gora bi, ako želi ozbiljan ekonomski iskorak, mogla da gleda i širu sliku razvoja Srbije.

Srbija je posljednjih godina ulagala u izgradnju putne i željezničke infrastrukture, privlačenje stranih investicija, otvaranje fabrika i industrijskih pogona, kao i u povećanje zaposlenosti.

Autoputevi, brze saobraćajnice i nova infrastruktura mijenjaju ekonomsku sliku pojedinih dijelova Srbije, dok se u brojnim gradovima otvaraju novi proizvodni pogoni.

Jedan od pokazatelja te promjene je i tržište rada. Srbija se suočava sa sve izraženijim nedostatkom radne snage u pojedinim sektorima, što je potpuno drugačija situacija od one u kojoj je nezaposlenost bila jedan od najvećih strukturnih problema.

Upravo zato bi ekonomska politika u Crnoj Gori trebalo da bude usmjerena na stvaranje nove vrijednosti – proizvodnju, investicije, infrastrukturu, izvoz i otvaranje novih radnih mjesta.

Vrijeme je da se gleda naprijed
Crna Gora bi, umjesto da se stalno vraća u političke i ideološke rovove prošlosti, mogla da se ugleda na ono što u ekonomskom smislu funkcioniše u okruženju.

Nije dovoljno samo upoređivati minimalce.

Važno je pitati kako je Srbija došla do toga da minimalna zarada bude 743 evra, da po kupovnoj moći bude ispred sedam članica EU, da gradi kilometre novih saobraćajnica, dovodi investitore i otvara fabrike.

U tom procesu značajnu političku ulogu ima politika Aleksandra Vučića, koja je ekonomski rast, infrastrukturu i privlačenje investicija postavila visoko na listu državnih prioriteta.

Srbija danas gradi puteve i pruge, otvara nove fabrike, dovodi kapital i, što je možda najbolji pokazatelj promjene ekonomske slike, u pojedinim djelatnostima nedostaju radnici.

Crna Gora zato ne bi trebalo da se ugleda na Srbiju samo kada je riječ o minimalnoj zaradi.

Trebalo bi da gleda i kako se stvara ekonomija koja omogućava da plate rastu.

Jer plata se dugoročno ne podiže političkom odlukom, već snagom privrede koja tu platu može da izdrži.

A ako se želi bolji standard građana Crne Gore, onda je pravo pitanje kako privući investicije, kako otvoriti fabrike, kako izgraditi infrastrukturu, kako povećati proizvodnju i izvoz i kako stvoriti više dobro plaćenih radnih mjesta.

Umjesto političkih rovova, regionu su potrebni putevi, fabrike, investicije, proizvodnja i bolje plate.

A Srbija, bez obzira na sve političke rasprave koje je prate, danas ima ekonomske pokazatelje koje Crna Gora ne bi trebalo da ignoriše.