Pogrom 2004 - zločin bez kazne: Glavosječe nagrađene, Cra Gora da poništi priznanje lažne države

Savez udruženja raseljenih sa Kosova i Metohije u Crnoj Gori saopštio je povodom 22 godine od martovskog pogroma 2004. da je riječ o jednom od „najstrašnijih i najsramnijih događaja u savremenoj Evropi“, koji ni do danas nije dobio zasluženi epilog.

U saopštenju se ističe da mart 2004. ostaje „trajna rana i opomena“, podsjećajući da su u samo nekoliko dana, pred očima međunarodnih misija, albanski ekstremisti sproveli organizovano nasilje nad srpskim narodom.

„Ubijani su ljudi, protjerivane porodice, paljeni domovi i rušene svetinje. Hiljade ljudi je protjerano, desetine crkava i manastira uništeno, a čitave zajednice zbrisane sa svojih ognjišta – i za sve to gotovo niko nije odgovarao“, kaže se u saopštenju.

Iz Saveza poručuju da izostanak reakcije međunarodne zajednice „nije bio slučajnost, već jasna poruka da su srpske žrtve manje vrijedne i da nasilje nad Srbima može proći nekažnjeno“.

Kako se navodi, takva politika je kulminirala 2008. godine samoproglašenom nezavisnošću Kosova, „koju nije priznala većina država članica Ujedinjenih nacija, ali jesu one koje su 1999. godine bombardovanjem direktno proizvele progon blizu 300.000 Srba i drugih nealbanaca“.

„Time je stvoren opasan presedan – da se zločin isplati, da se etničko čišćenje nagrađuje, a da se pravda selektivno primjenjuje“, ističe se.

Savez ukazuje da Srbi i danas na Kosovu i Metohiji žive u uslovima „stalnog pritiska, straha i neizvjesnosti“.

„Ograničeno kretanje, institucionalna diskriminacija, ekonomska izolacija i sve češća hapšenja i sudski procesi za navodne, često izmišljene ratne zločine postali su svakodnevica, dok zločini nad Srbima ostaju bez kazne, istine i pravde“, navodi se u saopštenju.

Ističe se da je to „nastavak iste politike“ koja je dovela do egzodusa 1999. godine i pogroma 2004, te da se iseljavanje Srba nastavlja tiho, ali kontinuirano, dok preostalo stanovništvo opstaje u enklavama, „izolovano i lišeno osnovnih uslova za dostojanstven život“.

Savez podsjeća da su Srbi bili žrtve sistemskih zločina i u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini, ali da se te žrtve „marginalizuju i relativizuju, dok se istina uporno izvrće“.

Posebno se ukazuje na istorijsku povezanost Metohije i Crne Gore.

„Metohija je nekada bila u sastavu Zetske banovine, zajedno sa prostorom današnje Crne Gore, dijelovima Hercegovine i raške oblasti, što današnju Crnu Goru obavezuje da ne okreće glavu od stradanja srpskog naroda“, kaže se.

Iz Saveza poručuju da „Crna Gora više nema pravo na ćutanje“, te očekuju da nadležne institucije preispitaju odluku o priznanju Kosova.

„Ta odluka donesena je u vrijeme režima Mila Đukanovića, a prema stavovima nekadašnjeg premijera Duška Markovića, suprotno volji više od 80 odsto građana, što joj daje i političku i moralnu težinu koja zahtijeva preispitivanje“, navodi se.

Savez udruženja raseljenih sa Kosova i Metohije u Crnoj Gori zahtijeva istinu i pravdu za sve srpske žrtve, kažnjavanje odgovornih za pogrom 2004. godine i sve druge zločine, prestanak politički motivisanih procesa protiv Srba, kao i obezbjeđivanje uslova za bezbjedan i dostojanstven povratak.

Takođe se traži puno poštovanje osnovnih ljudskih prava srpskog naroda i „jasniji, odgovorniji i principijelniji odnos Crne Gore prema ovom pitanju“.

„Pravda može biti spora, ali je neizbježna. Istina može biti potiskivana, ali ne i izbrisana“, zaključuje se u saopštenju.

Na kraju se poručuje da je zahtjev jasan – „sloboda, povratak i dostojanstvo za srpski narod na Kosovu i Metohiji“.