"Protest" u Brčelima: Cirkus koji je doživio prezir Crmničana

Opet stara matrica: malo antisrpstva, malo izmišljotina o „okupaciji“ i dovoljno patetike da bi se okupilo nekoliko desetina ljudi navodno „zabrinutih“ za Crnu Goru. Današnji "protest" u Donjim Brčelima, gdje su u prvi red izašli Nenad Nikaljević, Jovan Lekić i društvo sa „fakulteta za crnogorski jezik“, u suštini nije bio ništa drugo do još jedan cirkus sa dobro poznatim potpisom – režiran, providan i jadan.

Opet smo čuli istu, do zla boga izlizanu floskulu: „Crkva Srbije je okupaciona“. Govore o Srpskoj pravoslavnoj crkvi, naravno. Koja je stvorila Crnu Goru, da podsjetimo. Manastire, jednako u donjim i gornjim Brčelima, kao i sve pravoslavne svetinje u Crnoj Gori, podizali su i čuvali upravo Srbi kroz vijekove, dok „evropejci“ iz NVO kancelarija ne bi ni znali gdje su Brčeli da im se ne plati dnevnica za dolazak.

Teško je pobrojati sve protivrječnosti koje izgovaraju. S jedne strane, kad zatreba, uz kralja Nikolu bi da budu, pozivaju se na „svetinje“, a s sruge pljuju na Crkvu kojoj je i sam kralj pripadao i koja je održala i Crnu Goru i njegovu dinastiju. Govore o „uzurpaciji grobalja“ i „paljenju škola“, a zaboravljaju da su upravo komunističke vlasti, čiji su ideološki potomci danas glavni među njima, uništavale hramove, pretvarale manastire u skladišta i staje, a groblja u parkinge.

Cijeli ovaj skup nije bio nikakav „građanski protest“, već politička zabava za mali krug istih aktera koji ponavljaju jednu istu priču već duže vrijeme. Jedan „pravnik“ govori da je SPC „kriminalna grupa“, drugi „istoričar“ izmisli da „400 godina nije bilo Crne Gore“, treći dekan, plaćen iz budžeta, tvrdi da je pravoslavlje u Crnoj Gori „antidržavno“.

Zvuči poznato? Naravno – jer sve ovo slušamo od vremena kada je Milo Đukanović patentirao srbofobiju kao ideologiju, zbog čega je politički poginuo kada je narod podigao trobojke i stao u litije i odbranu svoje suštine. I od tada pa do danas, jedina „ideologija“ ovih glasnogovornika jeste borba protiv srpskog imena, protiv SPC i protiv onoga što ogromns većina naroda u Crnoj Gori smatra svojim identitetom.

Ali baš zato, najveća poruka Brčela nije bila u riječima organizatora, već u prezrenju koje je prema njima pokazala ogromna većina Crmničana, prepoznajući njihove motive i odbacujući njihove podvale.

Posebno je bizarno što se sve ovo pakuje u floskulu o „evropskom putu“. Ako je put ka Evropi uslovljen mržnjom ozbiljne manjine prema Srbima i pravoslavlju, onda se postavlja pitanje – u koju to Evropu vode Nikaljević i društvo? U onu gdje je dozvoljeno revidirati istoriju, pljuvati po većinskom narodu i miješati šovinizam sa nevladinim aktivizmom?

Cjelokupna suština njihovog nastupa jeste u jednoj rečenici: „Crna Gora je trn u oku Beogradu.“ Čim čujete ovo, znate da govori ili politički gubitnik ili NVO aktivista koji se bez „srpske opasnosti“ ne bi mogao održati na sceni ni tri dana.

A istina je drugačija: da nije bilo Srpske pravoslavne crkve, ne bi bilo ni Brčela, ni Crmnice, ni samog naroda koji je tamo opstao kroz vijekove. Da nije bilo Srba, ne bi bilo ni crnogorske države, jer je i sama nastala iz srpskog naroda, srpske krvi i srpske borbe.

Sve u svemu, protest u Brčelima nije bio ništa više do cirkus i jedna predstava u režiji antisrpskih krugova koji se hrane podjelama. Iza svih velikih riječi o „slobodi“ i „evropskom putu“ stoji puka mržnja prema svemu što je srpsko. A Crna Gora, ako želi da bude istinski slobodna i evropska, moraće jednom da kaže dosta onima koji od nje žive tako što iznova izmišljaju „okupacije“ i „neprijatelje“.

Jer nije Crna Gora ugrožena od SPC, već od tribuna u pokušaju koji bi da je brane od sopstvenih temelja.