HIC RHODUS, HIC SALTA: Velika Skitija i njeno duhovno nasleđe

PRIREDIO: Igor Rems
 
 
Kada je u pitanju naše obrazovanje i znanje, tek kada dođemo do literature koja govori o našim precima, shvatamo da postoji jedna velika rupa, praznina, pustoš u koju smo gurani – pod prinudom ili takozvano „dobrovoljno“ prihvatajući neznanje (čitaj: laž, prim. autora), samo da ne bismo „talasali“ i dovodili sopstvenu egzistenciju u pitanje.

Ipak, postojali su ljudi koji su prelazili crvenu liniju, taj istorijski „Rubikon“. Time su crtali metu na sopstvenom čelu i bili primoravani da, najčešće, napuste zemlju i van nje nastave svoja istraživanja i rad.

Često su naši književnici, pisci i pesnici – Pekić, Pavlović i drugi – dodirnuti tim opojnim mirisom prošlosti, u svoja dela utkali imena starih mitova i legendi, bogova, rodova, mitskih reka, planina i gradova.

Posebno mesto zauzima zbirka našeg velikog pesnika Miodraga Pavlovića „Velika Skitija“ (1969), koja se smatra najznačajnijom u okviru druge faze njegovog stvaralaštva, posvećene duhovnom i istorijskom nasleđu Balkana.

Zato paralela teksta koji sledi i poezije Pavlovića daje odgovor na pitanje koje je mnogima sporno: šta je, zapravo, Skitija?

Pohvalno je što se slovenski narodi danas intenzivno bave sopstvenim nasleđem, zahvaljujući čemu dolazimo do dragocenih saznanja.

SKITSKO KAPIŠTE – „ČERMNI“ HRAM
Naziv „čermni“ znači crveni.

Pojam „Baba–Joga“ potiče od reči bab, što znači vrata Božija. Nije postojao grad Vavilon ili Babilon, već grad Babelj (Bab El) – Vrata Boga.

El je označavao duha, knjaza i Boga. Grad je nazivan „Božija vrata“ jer su se u njemu nalazila vrata međumirja.

Najveća podrška vojnicima bili su Perun, Sventovid, Odin i Indra.

Pojam Slaboda označavao je rodove povezane zajedničkim veštinama. U početku se pisalo sa slovom „a“ – Slaboda, a kasnije sa „o“ – Sloboda.

Skit je bio međurodovsko naselje Velike Rase sa kapištem (hramom), u kojem su živeli predstavnici slovenskih i arijskih rodova. Život u skitovima odvijao se u zajedničkom, stvaralačkom i obštinskom trudu. U kapištima su se obavljala bogosluženja i prinosile bezkrvne žrtve.

Ujedinjenje skitova najpre je nazvano Skitija, a potom Velika Skitija. Kasnije su u savez ulazili i skufi, što je dovelo do stvaranja moćne države Velike Skifije, koju su stranci nazivali „Zemlja svetih gradova“ ili „Zemlja svetih naselja“.

Od bedema i zidina oko skitova i skufova nastao je pojam gard: GRD – GARD – GRAD – GOROD. Odatle potiče i naziv Gardarika.

Gardarika je označavala „Zemlju stotinu gradova“, odnosno utvrđenih naselja, kakva je bila Slavija ili Slovenija – današnji Novgorod.

Slavjani su bili Raseni i Svjatorusi, a Arijci – h’Arijci i d’Arijci. Iako su imali različite pravce seoba, činili su jednu Rasu.

Danas: – na zapadu žive Belorusi; – na jugozapadu Anti i Rosi, odnosno Ukrajinci; – na severozapadu Gali, Latgali, Zemgali, Livi, Esti, Svei, Dani, Prusi.

Naziv „ruski“ bio je pridevska forma. U Ruskoj imperiji Rusima su nazivani svi narodi pod zaštitom Velikorusa. Pojam nacionalnosti u savremenom smislu uvode boljševici.

Pojam gard označavao je zaštitu. Iz njega potiču reči gardemarin, avangard i arjegard. Asgard je grad bogova – božanska zaštita.

Postojala su dva sistema: Asi i Vani. Asi su bili unutar grada, a Vani su štitili granice. Vani su se naseljavali na pograničnim područjima, a njihovo ime ostalo je u nazivima poput Vanskog jezera i prefiksa Van u prezimenima.

Skit je predstavljao sabornu zajednicu Velike Rase i pomagao je očuvanju drevne vere predaka – Ingliizma. U njemu nije bilo podela, već jedinstvo.

HRAMOVI
Hramovi u skitovima građeni su od granita ili pečene crvene gline, otuda naziv „čermni“. U njima su živeli oni koji su ispunili svoju rodovsku dužnost i posvetili se službi bogovima.

Deca iz drevnih rodova, kao i siročad, dovođena su u skitove „na učenje“. O njima su brinule Jogine-Matuške, nazivane Babe-Joge – služiteljke boginje Jogine.

Žena koja je rodila decu smatrana je da je „otvorila vrata novog života“ i time postala baba – vrata Božija.

Kapišta su imala različite oblike: kvadratna, izdužena, pećinska. Često su bila ograđena i zaštićena, kako fizički tako i simbolično.

Postojao je jasan red prijema u skit: tek nakon što je čovek preneo svu mudrost svome rodu, mogao je biti pozvan u službu.

Pored rodovskih kapišta, podizana su i kapišta posvećena pojedinim bogovima – Velesu, Perunu, Daždbogu, Sventovidu, Indri. Vremenom su rodovi stvarali duhovne celine, poput Triglava.

Skitovi su rasli i vremenom se pretvarali u gradove sa desetinama hiljada stanovnika. Povezivanjem skitova i skufova nastala je Velika Skitija.

Skufi su se razlikovali po tome što nisu imali centralne hramove, već su obrede vršili pod otvorenim nebom.

Velika Skitija obuhvatala je ogroman prostor – od Urala do Dona, Kavkaza i Ledenog okeana. Stranci su je nazivali „Zemljom svetih naselja“.

S vremenom su, usled napada i pljački, podizani bedemi i utvrđenja, što je dovelo do razvoja kružnog sistema gradnje, sa više zaštitnih pojaseva i podzemnim prolazima.

Taj sistem omogućavao je odbranu, povlačenje i protivudare, čineći skitske gradove gotovo neosvojivim.

Tekst na osnovu:

Ingliizam – Uroki Asgardskog duhovnog učilišta Tema: Skitualno kapište – „Čermni“ hram

Prevela i prilagodila sa ruskog: Slađana Lazić