HIC RHODUS, HIC SALTA: Zaboravljene Vede starih Slovena (2) - o drevnim nebeskim kočijama i narodu Velike Rase

PRIREDIO: Igor Rems

Sanjtija

U gradu Bogova, u Irijskom Asgardu na ušću svetih reka Irija i Ome, kraj Velikog Hrama Inglije do Svetog kamena Alatire (Alantira) spustila se sa nebesa Vajtmana, Božanska kočija...

Dok se spuštala na Zemlju beše okružena velikim sjajem i plamenom… Sa svih strana prilazili su toj Nebeskoj Vajtmani Rodovi H’Arijski i Da’Arijski, Rodovi Rasena i Svetorusa, vođe i ratnici svih Rodova Velike Rase, okupili su se Veduni srebrnih vlasi i premudri Volhvi i sluge Boga Jedinoga.

Celokupne ,,Sanjtije Perunove Vede” sastoje se iz devet krugova. Svaki krug pripoveda o jednom od devet dana, tokom kojih su narodi Rase Velike u irijskom Asgardu razgovarali sa Bogom Perunom. Irijski Asgard – grad Bogova na reci Irij (As – Bog koji živi na Zemlji; gard – grad, po kom je dobio ime i kontinent Asija-Azija), podignut je godine 5028. posle Velikog Preseljenja iz Daarije (Hiperboreje), 104778. godine p. n. e.

Na njegovom mestu sada se nalazi savremeni grad Omsk, takođe na ušću reka Om i Irtiš (čije je staroslovensko ime Irij). Irijski Asgard u SIBIRU, razrušili su Džungari godine 7038. od Stvaranja sveta (1530. g. n.e.).

Sto trideset godina nakon toga ruski istoričar i kartograf Semjon Remezov, koji je sastavljao kartu Sibira boravio je na mestu razrušenog Asgarda i odatle uputio pismo caru Alekseju Mihajloviču Romanovu da je neophodno obnoviti razrušeni grad na ušću Ome i Irtiša. To isto je napomenuo i na 21. listu svog „Atlasa Sibira“ koji se pojavio tek za vreme Petra I, godine 7204 (1696 g). Godine 7224. (1716), punih 20 godina posle izdavanja „Atlasa Sibira“ Semjona Remezova, po ukazu imperatora Petra I, na ušću Ome i Irtiša podignuta je Omska tvrđava koja je kasnije postala grad Omsk.

U drevnoj istoriji pominju se četiri zemaljska grada koja su se nazivala Asgard: Asgard Daarijski ( Hiperborejski), koji se nalazio na vrhu planine Mira (sveta) (Meru), na svetoj zemlji Addriji, na Severnom kontinentu koji je potonuo u more; Asgard Irijski (u Sibiru), o kome je rečeno; Asgard Sogdijski, koji se nalazio u Maloj Aziji (V. Ščerbakov smatra da je to grad Nisa), u Sogdijani, jedinstvenoj državi koja je pružila dostojan otpor vojskama Aleksandra Makednoskog; Asgard Svejski, koji se nalazio na teritoriji Skandinavije. Posle velikog požara, u kome je taj Asgard izgoreo, na njegovom mestu izgrađen je novi grad koji je dobio naziv Upsala. Veliki Hram Inglije – Hram Praognja.

O tom Velikom Hramu sačuvano je sećanje i u drugom svetom predanju „Sage o Inglinzima“ koje se čuva na Islandu, a evo šta ono kaže: „Država u Aziji (Asija), istočno od Tanakvislja naziva se zemljom ili prebivalištem Asa, a njena prestonica se nazivala Asgard. Tamo je upravljao onaj koji se zvao Odin. Tamo je bio Veliki Hram…“ (Saga o Inglinzima, tekst II.). Okupljali su se i dolazili, i oko Vajtmane posedali u redovima, i mnogo dana su Bogove slavili….Vajtmana – Leteća nebeska kočija, kojom su Bogovi i ljudi putovali između Zemalja (svetova). Postojale su i Vajtmare – velike Nebeske kočije, koje su u sebi mogle da nose i do 144 Vajtmana. U Ramajani, koju čuvaju stanovnici Indije, Vajtmane se nazivaju Vimane, a ta razlika u izgovoru se pojavila prilikom prevoda sa H’Arijskog na Sankrt.

Opisi različitih letećih objekata – „Vimana“ – sreću se ne samo u Ramajani, nego i u Rg-vedi (II milenijum p. n.e.), i u drugim delima koja su do nas došla iz duboke drevnosti. U Rg-vedi strašni Bog Indra kretao se u vazdušnom brodu, dok je vodio borbu protiv demona, uništavajući gradove svojim strašnim oružjem.

Leteći aparati Drevnih opisivali su se kao „meteori okruženi moćnim oblakom“, kao „plamen u letnjoj noći“, ili kao „kometa na nebu“. Navode se četiri tipa letećih aparata – „Rukma Vimana“, „Sundara Vimana“, „Tripura Vimana“ i „Šakuna Vimana“. Rukma Vimana i Sundara Vimana imaju oblik konusa.

Rukma Vimana je opisan kao leteći aparat sa tri jedra i pokretačem u najnižem delu. Na drugom „spratu“ bile su kabine za putnike. „Sundara Vimana“ u mnogome liči na „Rukma Vimana“, ali za razliku od nje ima uglađeniji oblik. „Tripura Vimana“ je veći brod.

Osim toga, taj aparat je višenamenski – može da se upotrebi i za vazdušna i za podvodna putovanja. Saopštenja o letećim brodovima Drevne Indije zaslužuju posebnu pažnju. Pored pomenutih Vimana, tamo su verovatno postojale i druge „vazdušne kočije“ – „agnihotre“.

Sudeći po korenu te reči, „agni“ – (oganj), let agnihotre bio je praćen vatrenim eksplozijama ili izbacivanjem plamena. Drevni izvori govore da su postojali leteći brodovi za putovanja u predele „surja mandale“ i „nakšatra mandale“. Kakvi su to predeli? Surja na sanskrtu i savremenom hindiju znači Sunce, a mandala – sfera, oblast, nakšatre – to su zvezde. Ne ukazuje li to na letove u unutarašnjost Sunčevog sistema i na međuzvezdana putovanja?

Treba napomenuti duboku ubeđenost drevnih Indijaca u postojanje mnoštva „drugih svetova i prostranstava“ naseljenih savršenim bićima, a koja je našla odraza u mitovima. Neki mitovi izlaze na videlo koliko god ih uništavali, zatrpavali, lagali…njihova Svetlost je tu da nam širom otvori slepljene oči, da upijemo i shvatimo Božji znak jer je Čovek stvoren da bude Bog a sve je uradio da bude smrtan…