PIŠE: Dragan Gagi Milićević
Postoje ljudi kod kojih je teško biti isključiv. Jedan od njih je Dejan Savićević.
O njegovom ponašanju van fudbala imam mnogo toga kritičkog da kažem. Ne malo, nego mnogo. Posebno nikada nisam mogao da prihvatim njegovo aktivno uključivanje u političku kampanju Mila Đukanovića u vremenu kada je Crna Gora sistematski udaljavana od Srbije, a sve što je bilo srpsko predstavljano kao teret, a ne kao temelj istorije i identiteta.
To mi je smetalo i tada, a smeta mi i danas.
Ne zato što neko nema pravo na politički stav, već zato što je upravo Srbija, a prije svega Crvena zvezda, od Dejana Savićevića napravila ono što je postao – svjetsku fudbalsku veličinu.
Naravno, nije to bilo jednosmjerno.
I Savićević je Zvezdi dao ono što niko drugi nije mogao.
Dao je magiju.
Dao je fudbal koji se ne uči.
Dao je golove i asistencije koje se i danas gledaju sa nevjericom.
Dao je Bari.
Dao je Tokio.
Dao je najveće evropsko klupsko odličje i interkontinentalnu titulu generaciji koja je ušla u besmrtnost.
Ona Zvezda nije bila samo šampion Evrope. Ona je bila simbol jednog vremena, jednog naroda i jedne fudbalske civilizacije. A u njoj je Savićević bio ono što mu je kasnije postao nadimak – Genije.
Taj nadimak nije izmislio novinar.
Ni marketing.
Ni navijači.
Izmislio ga je fudbal.
Poslije Zvezde došao je Milan. Pa titula prvaka Evrope. Pa onaj nezaboravni gol Barseloni 1994. godine, lob preko Zubizarete koji je postao dio svjetske fudbalske istorije. Došla su priznanja, slava, status jednog od najboljih evropskih igrača svoje generacije.
Zato me je uvijek boljelo kada sam gledao kako se takav čovjek politički svrstava uz politiku koja je radila sve da Srbiju predstavi kao problem, a ne kao bratsku državu sa kojom je Crna Gora vijekovima dijelila istoriju, krv i pobjede.
Ali...
Ljudi nisu samo jedna svoja izjava.
Niti jedan politički period.
Ponekad jedan ispravan stav vrati čovjeka onome što je zaista bio.
Baš zato sa uvažavanjem gledam na informaciju da je Dejan Savićević, kao član Savjeta FIFA, među onima koji podržavaju povratak Rusije u međunarodni fudbal.
Prema navodima više sportskih medija, unutar FIFA sve je više razgovora o postepenoj reintegraciji ruskih selekcija, a Savićević se nalazi među evropskim funkcionerima koji smatraju da ruskim reprezentacijama treba omogućiti povratak na velika takmičenja.
I to pozdravljam.
Bez rezerve.
Ne zato što neko treba da podržava bilo čiji rat.
Nego zato što sport mora da ostane sport.
Koliko smo samo puta slušali da se sport i politika ne miješaju?
Ispostavilo se da se ne miješaju samo onda kada to odgovara velikima.
Kada ne odgovara, onda se najboljim sportistima svijeta zabranjuje da igraju samo zato što su rođeni pod određenom zastavom.
To nije sport.
To je politika u kopačkama.
Rusija je dala Jašina, Dasajeva, Čerenkova, Karpina, Aršavina, Akinfejeva i brojne velikane svjetskog fudbala. Ruski klubovi su decenijama bili važan dio evropskih takmičenja, a njihovi navijači dio fudbalskog spektakla.
Fudbal nije bogatiji bez Rusije.
Naprotiv.
I nije slučajno što sve više ljudi unutar FIFA shvata da je vrijeme da se sport vrati svojim principima.
Možda će neko reći da je Savićević ovim stavom izazvao političke reakcije.
Moguće.
Ali je ovoga puta, po mom mišljenju, stao na stranu fudbala.
I na stranu pravde.
Ima u svemu ovome i nešto dublje.
Crna Gora je vijekovima gledala u Rusiju kao u svoju veliku zaštitnicu. Od vladike Danila, preko Petra Prvog i Petra Drugog Petrovića Njegoša, pa sve do kralja Nikole, ruska podrška nije bila samo diplomatska nego i duhovna, istorijska i bratska. Zato nije prirodno da danas u Crnoj Gori bude sporno reći da ruski sportisti treba da igraju fudbal.
Meni se zato čini da se ovim stavom Dejan Savićević, bar kada je riječ o sportu i odnosu prema Rusiji, vraća na svoja fabrička podešavanja.
Na onog Savićevića kojeg smo svi voljeli.
Na Genija.
A kada se Genije vrati sebi, onda je to dobra vijest i za fudbal.
Bez obzira što ćemo se oko politike, vjerovatno, još dugo razilaziti.
